Jedną z najistotniejszych spraw dla każdego pracownika jest ilość przysługujących mu dni wolnych. W większości przedsiębiorstw ich naliczaniem zajmują się osoby odpowiedzialne za kadry, warto jest jednak samemu pogłębić swoją wiedzą jak wygląda naliczanie urlopu, dzięki czemu będziemy mieli pewność, iż nasze wakacje nie musiały zostać niesłusznie skrócone.
Podstawowe zasady są określone w kodeksie pracy, który zakłada, iż osobie pracującej krócej niż dziesięć lat przysługuje dwadzieścia dni urlopu rocznie, natomiast pracownicy z dłuższym stażem posiadają ich aż dwadzieścia sześć. Dlatego też warto jest podczas zatrudniania się w nowym przedsiębiorstwie zadbać o to, aby udowodnić na samym początku swój staż pracy, wówczas zostanie nam przyznany odpowiedni okres wypoczynkowy. Musimy jednak pamiętać, iż nigdy nie może on przekroczyć dwudziestu lub dwudziestu sześciu dni w ciągu roku. Jeżeli naliczanie urlopu należy oprzeć na ilości przepracowanych lat, to pierwszą rzeczą jaką musimy zrobić jest zapoznanie się z wytycznymi, określającymi jakie okresy są wliczane do stażu pracy. Najważniejszą częścią składową jest czas poświęcony na poprzednie zatrudnienie, bez względu na występujące w nim przerwy oraz to, czy odbywało się ono u jednego pracodawcy, czy u różnych. Należy zwrócić szczególną uwagę na sytuację gdy pracownik w jednym czasie był zatrudniony w kilku, zazwyczaj dwóch przedsiębiorstwach, wówczas przepracowany okres jest liczony pojedynczo, nie możemy przemnażać go przez ilość zakładów pracy, w jakich była podejmowana aktywność zawodowa. Naliczanie urlopu należy również przeanalizować pod kątem ilości lat, podczas których podejmowaliśmy edukację. Zgodnie z kodeksem pracy, do stażu wlicza się bowiem czas poświęcony na naukę w szkole zasadniczej lub innej szkole zawodowej, jednak nie może być on dłuższy od trzech lat. Naliczanie urlopu uwzględnia również edukację w średniej szkole zawodowej oraz średniej szkole zawodowej dla absolwentów zasadniczych szkół, przy czym okres ten, w obu przypadkach nie może przekroczyć pięciu lat. Na zwiększenie stażu pracy mogą również liczyć absolwenci szkół średnich ogólnokształcących (cztery lata), absolwenci szkół policealnych (sześć lat), a także absolwenci szkół wyższych (maksymalnie osiem lat). Należy jednak pamiętać, iż naliczanie urlopu będzie ujmowało również lata nauki, tylko w przypadku gdy szkoła została ukończona, to znaczy uzyskano świadectwo lub tytuł naukowy.
Warto jest również zapoznać się, jakie okresy nie są wliczane do czasu pracy. Pierwszym przykładem jest sytuacja, podczas której dana osoba podejmowała pracę jednocześnie ze studiami na uczelni wyższej, wówczas długość przepracowanego czasu nie jest dodawana do okresu studiów, czyli powielana, lecz wybierany jest przedział czasu bardziej korzystny dla pracownika, czyli okres nauki lub okres zatrudnienia.
Naliczanie urlopu ma szczególny charakter w przypadku podejmowania przez daną osobę jej pierwszej pracy. Pracownik taki uzyskuje bowiem, po upływie każdego miesiąca, prawo do urlopu, w wymiarze jednej dwunastej ilości dni wolnych przysługujących mu po przepracowaniu całego roku (dwadzieścia dni). Reasumując, po każdym przepracowanym miesiącu wzrasta ilość należnego urlopu, aż do końca roku kalendarzowego, w którym rozpoczął on pierwszą w życiu pracę. Natomiast od następnego roku, czyli już od pierwszego stycznia, naliczanie urlopu odbywa się na zasadach ogólnych.
Wspomniane dwadzieścia lub dwadzieścia sześć dni są urlopem przeznaczonym na wypoczynek, oprócz nich pracownikowi należą się dodatkowe dni wolne od pracy, wiążące się ze szczególnymi wydarzeniami zachodzącymi w jego życiu prywatnym lub w życiu osób z jego rodziny. Dodatkowy jeden dzień wolny jest przyznawany na okoliczność ślubu dziecka pracownika, zgonu i pogrzebu rodzeństwa, teściów oraz dziadków pracownika, a także w przypadku zgonu i pogrzebu osób nad którymi pracownik sprawował opiekę lub utrzymywał finansowo. Naliczanie urlopu w wymiarze dwóch dni odbywa się w przypadku ślubu pracownika, narodzin jego potomstwa, zgonu i pogrzebu męża, żony, dziecka, ojca, matki, ojczyma oraz machy pracownika. Dni wolne przyznawane na skutek opisanych powyżej zdarzeń nazywane są urlopem okolicznościowym i każdy pracodawca jest zmuszony go udzielić, na pisemny wniosek pracownika.
Naliczanie urlopu może mieć również charakter zwolnienia z pracy, z zachowaniem wynagrodzenia. Usprawiedliwiona nieobecność przysługuje pracownikowi w przypadku gdy poszukuje on pracy, na skutek likwidacji lub upadku obecnego zakładu pracy, kobietom w ciąży, muszącym wykonać niezbędne badania w godzinach pracy, osobom małoletnim potrzebującym czasu na doszkalanie się, wszystkim pracownikom podczas badań kontrolnych i okresowych, a także szkoleń w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.
Naliczanie urlopu ma również szczególny charakter, w przypadkach gdy pracownik zostanie wezwany do stawienie się przed organem państwowym. W przypadku powołania do zasadniczej lub okresowej służby wojskowej będą to dwa dni, natomiast w sytuacji wezwania na odbycie ćwiczeń wojskowych, których czas trwania ma wynieść ponad trzydzieści dni oraz po odbyciu wspomnianych wyżej ćwiczeń pracownik otrzymuje odpowiednio po jednym dniu wolnym od pracy.
Pracodawca jest ponadto zobowiązany, aby umożliwić pracownikowi stawienie się na wezwanie sądu, prokuratury, policji, organów administracji rządowej oraz samorządowej, jak również organów przeprowadzających dochodzenia w sprawach wykroczeń. Pracownik musi również zostać zwolniony z wykonywania czynności zawodowych, jeżeli będzie on świadkiem w postępowaniu, które przeprowadza Najwyższa Izba Kontroli, zostanie wezwany jako biegły sądowy, będzie członkiem komisji pojednawczej, jest honorowym krwiodawcą i chce oddać krew w godzinach pracy, należy do rady nadzorczej przedsiębiorstwa i musi wziąć udział w obradach. Pracodawca na specjalny wniosek pracownika, może udzielić mu części lub całego dnia wolnego, podczas gdy będzie on przeprowadzał zajęcia dydaktyczne w szkole.

eduranking.pl/

[Głosów:0    Średnia:0/5]

ZOSTAW ODPOWIEDŹ

Please enter your comment!
Please enter your name here